شـــــــــهـریـــار

برو كه لشكر هجران چو بر سر من تاخت                 تو دست من نگرفتي و پايمال شدم

به بيشه ي تو مرا هم پلنگ عشق دريد                  چه كودكانه گرفتار خط و خال شدم

به كاخ وصل تو پر مي فشاندم از سر شوق              كنون ز سنگ جدايي شكسته بال شدم

به دست تيرو كمان آمده ام به بيشه ي عشق         شكار شير نگاه تو اي غزال شدم

به طره ي تو چو دست رقيب گشت دراز                  ميان جمع چه داني كه من چه حال شدم؟

هزار شكوه به دل داشتم هزار افسوس                   كه گريه راه گلويم گرفت و لال شدم

هنوز سال جدايي به سر نرفت اي ماه                    كه من شكسته تر از پير ماه و سال شدم

هواي زلف توام قد خميد و تن كاهيد                       به دور ابرويت اي ماه چون هلال شدم

سوال كردمش: از شهريار ياد آري؟                         نداد پاسخ و شرمنده از سوال شدم